"ทานตะวันเอ๋ย จงเติบโต จงสวยงาม จงผลิดอกใบ อย่าได้สนใจอะไร" บันทึกของดอกทานตะวันที่ผันผ่านหลายฤดูกาลได้รู้จักทั้งการเป็นที่รักและการไม่ถูกให้ความหมาย แห้งเหี่ยว โรยรา บอบช้ำ ทว่ายังคงเหยียบย่ำตัวเองไปพร้อมกับที่พยายามหยั่งรากจากเศษซากการพังทลาย ทุกอักษร
